Η πολιτική διάσταση της αισθητικής του Θ. Αγγελόπουλου

Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1935 - 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012)

"Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας। Είμαι επισκέπτης. Το καθετί που αγγίζω με πονάει πραγματικά, κι έπειτα δεν μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ''δικό μου είναι". Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε. Ότι δεν έχω καν όνομα. Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο. Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα. Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία."

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε ξαφνικά, άδικα, αναίτια. Έφτιαχνε όμως ως την τελευταία του στιγμή εικόνες, τις εικόνες της «Άλλης θάλασσας» με θέμα της την ανεργία, τη μετανάστευση, τους κύκλους της ιστορίας και της τέχνης. Για άλλη μια φορά σταθερός στις μεγάλες πατρίδες της τέχνης του: τη μουσική, τον έρωτα και την επανάσταση. Μιας τέχνης που αντιστεκόταν στην ευκολία, που πρότεινε τα μεγάλα οράματα και βάθαινε στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης.

Διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος, αυτός ο ποιητής της εικόνας, συντρόφεψε τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού στην πορεία του για μια καλύτερη κοινωνία। Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του αριστερός σε διαρκή αναζήτηση της ιστορίας της επανάστασης και καθόρισε με την καλλιτεχνική και βαθιά ανθρωπιστική, του ματιά την καλλιτεχνική και ανθρώπινη οπτική εκατομμυρίων ανθρώπων. Εμείς θα έχουμε πολύτιμη κληρονομιά τα μεγάλα του πλάνα που κρατούν μέσα τους τον παλμό της ανθρώπινης ζωής που επιμένει να μάχεται για την αξιοπρέπειά της, να μελετά και να προκαλεί την ιστορία, να ηττάται και να επιμένει, να ερωτεύεται και να μένει μόνη, να ακούει τη μουσική που συνθέτουν οι ελπίδες και οι αγώνες της.

Ακολουθεί άρθρο της Αμαλίας Καραλή:

Θα ξεκινήσω παραφράζοντας για τον Αγγελόπουλο έναν χαρακτηρισμό του Καβάφη για το δικό του έργο. «Εγώ είμαι ποιητής – ιστορικός» είχε πει για τον εαυτό του ο Αλεξανδρινός. Και ο Αγγελόπουλος θα έλεγα εγώ είναι σκηνοθέτης – ιστορικός. Για τον καλλιτέχνη η ιστορία είναι ο κυρίαρχος και αυθεντικός στίβος όπου δοκιμάζεται η ζωή. Σε αυτήν ανάγεται το έργο του, σε αυτό επικοινωνούν οι εποχές της και συγκροτούν τον ενιαίο χρόνο της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αυτόν τον χρόνο αναπτύσσει ό,τι ορίζει την ανθρώπινη κατάσταση: τον έρωτα, τη σχέση μας με τη νίκη ή την ήττα, τη φύση της εξουσίας, την τέχνη και τον στοχασμό, τον λογισμό και το όνειρο.
Ως ιστορικός λοιπόν σκηνοθέτης λειτουργεί πολιτικά. Η αισθητική του Αγγελόπουλου είναι πολιτική πράξη, είναι ο τρόπος της συμμετοχής του στην πόλη, στον πολιτισμό της. Ο Αγγελόπουλος στηρίζεται στην ιστορία χωρίς να φτιάχνει μια ιστορική ταινία. Δεν γυρίζει πολιτική ταινία αλλά γυρίζει πολιτικά την ταινία. Δηλαδή εκείνο που προέχει είναι η πολιτική του συνείδηση και αυτή είναι παρούσα στην ποιητικότητα της κινηματογραφικής του γραφής.
Η τελευταία του ταινία, όπως και κάθε κινηματογραφική ταινία, αποτελεί ένα ιστορικό τεκμήριο της εποχής μας, αφού πρώτ’ απ’ όλα η ίδια αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός. Ως ιστορικό γεγονός προκαλεί τη δημιουργία άλλων όπως οι απαραίτητες –ευτυχώς- συζητήσεις που ακολουθούν τις ταινίες του. Ποια ήταν τα κύρια θέματα που αποτέλεσαν τις αναφορές των συζητήσεων; Είναι τα θέματα της μεγάλης τέχνης: Ο έρωτας, η πολιτική, η εμπλοκή των πρωταγωνιστών της στα μεγάλα επαναστατικά κινήματα του 20ού αιώνα και η διάψευση των προσδοκιών τους, η ψηλάφηση των δυνατοτήτων της συνέχειας με νέους όρους από τη νεότερη γενιά.
Και σε αυτήν την ταινία ο σκηνοθέτης ακολουθεί τα γνώριμά του μοτίβα και τα εξελίσσει. Όλες του οι ταινίες εξάλλου είναι μια διαρκής πολιτική παρέμβαση σε μια ιστορική κίνηση που διαρκώς εξελίσσεται, μια διαρκής πολιτική πράξη.
Τη δεκαετία του ’70: Εκθέτει για πρώτη φορά και με πρωτοπόρο τρόπο την ιστορία του πολέμου, του εμφυλίου, των μετεμφυλιακών χρόνων και των ορίων του οράματος που ξεκίνησε ως απελευθερωτική δύναμη και κατέληξε, επειδή αποσπάστηκε από τις λαϊκές του ρίζες, σε τυραννική εξουσία.
Τη δεκαετία του ’80: Διερευνά το αν και το πώς το ιστορικά διαμορφωμένο κίνημα μπορεί να ανταποκριθεί στο παρόν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μπορούσε παλαιότερα να συγκινεί και να συνεγείρει.
Τη δεκαετία του ’90: Το μεγάλο γεγονός της διάλυσης των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού σηματοδοτεί έναν συνολικότερο προβληματισμό του: η έννοια των συνόρων επανέρχεται με νέους όρους. Η εξορία, η μετανάστευση και η νεότερη προσφυγιά –όλα ιδωμένα με κυριολεκτικό και μεταφορικό τρόπο- απασχολούν το έργο του καθώς τροφοδοτούν το μετέωρο βήμα του ιστορικού ανθρώπου ανάμεσα σε ένα διαλυμένο παρελθόν και σε ένα αβέβαιο μέλλον.
Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα: Στην τριλογία του ξαναπιάνει το νήμα της ιστορίας στις πιο λεπτές αποχρώσεις της, αυτές που ίσως δεν παρατηρήσαμε την πρώτη φορά. Σαν σταγόνες του ποταμού ξανακυλούν οι εξορίες, οι καταδικασμένοι αλλά δυνατοί έρωτες, οι τραγωδίες, οι πόλεμοι κάθε είδους. Πρωταγωνιστές είναι εκείνοι οι απλοί, «οι στρατιώτες της Σαλαμίνας», η «μνεία η μικρή και ασήμαντη στα βιβλία ιστορίας». Ο Αγγελόπουλος αποκαλύπτει το βάθος των τραγικών συγκρούσεων που αδυνατούν να εκλογικεύσουν όσοι τις έχουν υποστεί και νιώσει.
Και σε πείσμα των καιρών δεν ξεχνά την ουτοπία του «Τρίτου φτερού», αναδεικνύοντας τη διαλεκτική σχέση του τέλους και της αρχής, τη σύνδεση της γενιάς που πίστεψε στην έφοδο στον ουρανό και βρέθηκε στο περιθώριο της ιστορίας με τη νεότερη που εξεγείρεται βιώνοντας τη βία της απόρριψης και της απουσίας, προσδοκώντας όμως την παρουσία της ελπίδας και των ανοιχτών οριζόντων. Είναι αυτή που μπορεί να γίνει το τρίτο φτερό, αυτή που μπορεί να ξαναβρεί το χαμένο άγγιγμα και να εμπλουτίσει το όνειρο.
Ο Αγγελόπουλος καταθέτει και ένα διαφορετικό αισθητικό ήθος και αυτό αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πολιτικές αρετές του έργου του. Τα πλάνα, η φωτογραφία, η μουσική, η ιδιαίτερη κάθε φορά διαπραγμάτευση του θέματός του διαρθρώνουν μια ανατρεπτική αισθητική αγωγή. Ο κινηματογραφικός χρόνος του Αγγελόπουλου ακολουθεί τον χρόνο της ανθρώπινης ανάσας, των ανθρώπινων βημάτων πάνω στους δρόμους της ιστορίας, μέσα από τους χώρους της καθημερινότητας. Τα αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως και τα ανθρώπινα πρόσωπα συχνά μετατρέπονται σε σύμβολα όπως και τα μνημεία, τα αγάλματα, οι τραγικοί μύθοι που συντρίβονται μέσα από τους θυμούς της ιστορίας τους οποίους προκαλούν και προκαλούνται από αυτούς. Όλα γίνονται φορείς μνήμης, άλλοτε ηρωικής, άλλοτε οδυνηρής άλλοτε απορημένης –ποια μνήμη άλλωστε δεν είναι έτσι;- που εξακολουθεί όμως να αναζητά πόρους, δηλαδή περάσματα σε μια νέα κατάσταση ελευθερίας.
Ο Αγγελόπουλος με τις επιλογές του αυτές αντιστέκεται στην κυρίαρχη αισθητική που αναλώνει τον χρόνο και τα θέματα της τέχνης με τον ίδιο τρόπο που καρπώνεται την εργατική δύναμη, τα συναισθήματα, την ιστορία: γρήγορα, εύκολα και απλά. Χωρίς καμιά αντίσταση, χωρίς καμιά αιδώ. Ο σκηνοθέτης θέτει έτσι σε συνεχή κριτική τους όρους δημιουργίας της κυρίαρχης αντίληψης για την τέχνη στο επίπεδο της μορφής επειδή προηγουμένως την έχει αναιρέσει στο επίπεδο του περιεχομένου της.
Η ιδιαιτερότητα του Θόδωρου Αγγελόπουλου βρίσκεται τελικά σε αυτά που ο ίδιος έχει προσδιορίσει ως μόνιμα στοιχεία του έργου του: την ποίηση, τη μουσική και την επανάσταση. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συναισθηματικά εμπλέκεται σε όλη την κινηματογραφική του περιπέτεια. Εμπλέκεται όχι μόνο με την αγωνία του δημιουργού που επιμένει να επικοινωνεί με το κοινό του, με την κοινωνία του, με τους συμπολίτες του, αλλά γιατί επικεντρώνει στην ανθρώπινη κατάσταση που πάντα ορίζεται και από τα συναισθήματα.
Μέσα από μια ποιητική αντίληψη της πραγματικότητας στοχάζεται πάνω στην ιστορία της Ελλάδας αλλά και μέσω αυτής για την ιστορία του κόσμου, του ανθρώπου. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου κι εκείνο που έχει οδηγήσει και το έργο του στη διεθνή αναγνώριση.
Κάποιος είχε πει ότι ο καθένας κρίνεται από το μέγεθος του αντιπάλου που επιλέγει. Και από το μέγεθος των συμμάχων του θα συμπλήρωνα. Ο Αγγελόπουλος έχει αντίπαλο όλα εκείνα που οδηγούν την Ιστορία στη σιωπή και τον άνθρωπο σε αναλώσιμο της αγοράς. Έχει σύμμαχο την ποίηση και την ουτοπία. Και η Ιστορία έχει ανάγκη από τους ποιητές της Ουτοπίας.

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ, ΑΣ ΕΓΕΡΘΟΥΜΕ!

Το νέο έτος ήρθε και αντί για χριστουγεννιάτικα δώρα το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σε μια πιο φανερή από ποτέ συμμαχία με τους εργοδότες, την ΕΕ και το ΔΝΤ ετοιμάζουν νέα μνημόνια, χαράτσια και περικοπές σε μισθούς, συντάξεις,κονδύλια για την εκπαίδευση και την περίθαλψη. Έχουμε απεναντί μας μια συγκυβέρνηση που μαζί με την ΕΕ είναι αποφασισμένη να εντείνει τη βάρβαρη επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας και να υπηρετήσει μέχρι τέλους τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή σύσσωμο το αστικό μπλοκ εξουσίας μαζί με τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ισοπέδωση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων αποτελεί το μόνο δρόμο για την έξοδο από την κρίση. Όμως να ξέρουν καλά πως ο λαός πλέον δεν μασάει τα παραμύθια τους και έχει επιλέξει το δρόμο του διαρκούς, ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή αυτής της τόσο βάρβαρης πολιτικής!

Απέναντι σε αυτή την επίθεση η εργατική αντίσταση όχι μόνο δεν κοπάζει αλλά δυναμώνει. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία και στον ALTER που απεργούν ολόκληρες βδομάδες, στην Ελευθεροτυπία, στο ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ cosmetics, στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ και σε πολλούς άλλους χώρους, και όλοι εκείνοι που έκαναν γιορτές στις πύλες των εργοστάσιων, περιφρουρώντας τις κινητοποιήσεις τους, για το αυτονόητο δικαίωμά τους να μην παραμένουν για μήνες απλήρωτοι, να μην πετιούνται στο δρόμο γιατί δεν «υπάκουσαν και δεν έσκυψαν το κεφάλι», για το δώρο Χριστουγέννων που δεν πήγαν στα παιδιά τους. Αντιστάσεις και αγώνες που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τον ρόλο που έχουν οι εργοδοτικές – κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που βάζουν πλάτη στις εφιαλτικές ανατροπές, συμμετέχουν στον «κοινωνικό διάλογο», ενώ δεν παίρνουν καμιά πρωτοβουλία για το συντονισμό των αγώνων. Επομένως, όπως οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν το δικό τους «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ», πρέπει κι οι εργαζόμενοι και μαζί τους η νεολαία και οι φοιτητές, να οικοδομήσουμε το δικό μας μέτωπο αντίστασης-ανατροπής. Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση. Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης. Να ανοίξει το δρόμο για το συντονισμό των αγώνων ώστε να αποτελέσουν ένα ορμητικό ποτάμι ανατροπής της ολομέτωπης επίθεσης και προβολής των σύγχρονων αναγκών και των αιτημάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Απέναντι σε όλα αυτά εμείς ως φοιτητές δεν μπορούμε να μείνουμε απλοί παρατηρητές. Να πιάσουμε το νήμα από τις δυναμικές κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου και από τα φωτείνα παρδείγματα των χαλυβουργών και των υπολοίπων εργαζομένων απεργών, και μαζί με τα πληττόμενα κομμάτια των καθηγητών αλλά και όλους τους εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο να δώσουμε ένα ακόμα γερό χαστούκι στην κυβέρνηση και τους υποστηριχτές της προκειμένου να στείλουμε αυτό το νόμο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μάλιστα διαμηνύουμε σε κάθε τόνο πως όποιος (καθηγητής, φοιτητής, παράταξη) επιχειρήσει να βάλει υποψηφιότητα ή να συμμετάσχει στις διαδικασίες εκλογής των συμβουλίων(μετά και από την κατάπτυστη υποχώρηση των πρυτάνεων απέναντι στις απειλές της Διαμαντοπούλου) αποτελεί εχθρό του φοιτητικού κινήματος και του συνόλου της ακαδημαϊκής κοινότητας και θα είναι ανεπιθύμητος στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Παράλληλα μέσα και από την συμμετοχή μας στην Παναττική εργατική απεργία, να συνδεθούμε στην πράξη με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και τους εργαζόμενους, διεκδικώντας μαζικά και αλληλέγγυα το δικαίωμα όλων μας σε εκπαίδευση,υγεία, αξιοπρεπή εργασία, στέλνοντας ελπιδοφόρο μήνυμα ανατροπής και σχεδιασμού του μέλλοντος με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη τραπεζιτών και επιχειρηματιών, ντόπιων ή διεθνών. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να διεκδικήσουμε:• Να ανατραπεί η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο. Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση.

• Διαγραφή του ληστρικού χρέους. Ανυπακοή στις εντολές της ΕΕ. Όχι στο ευρωσύμφωνο

· Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

• Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με έλεγχο των εργαζόμενων. Όχι στο ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας και των εθνικών πόρων. Δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κοινωνικές υπηρεσίες.

Όλοι στην Παναττική Απεργία της 17 Ιανουαρίου 2012

Απόφαση Πανελλαδικού Διημέρου της ΕΑΑΚ (26-27/11/11)

ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΥΧΑΙΑ ΤΟΝ ΛΟΒΕΡΔΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΗΝΕΣ «ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ» Ενημέρωση από την παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Υγείας 16-12-2011

Στη παράσταση διαμαρτυρίας του ΣΦΙΑ και των νέων γιατρών την Παρασκευή 16/12 στο Υπουργείο υγείας και μετά από δεκάδες παραστάσεις που ο φερόμενος ως υπουργός υγείας κ. Λοβέρδος συστηματικά απουσίαζε ή αρνιόταν να συναντηθεί με οποιονδήποτε μη τροικανό,βάζοντάς μας σε διάλογο μόνο με διμοιρίες των ΜΑΤ, τον συναντήσαμε εντελώς αιφνίδια και κατά τύχη έξω από το αμφιθέατρο του Υπουργείου στο ισόγειο.Με φοβισμένη φωνή και χρησιμοποιώντας δεκάδες ψέμματα (για τον αριθμό των γιατρών, για τις αναμονές, για τον διάλογο με τους φορείς κτλ) ο Υπουργός αναγκάστηκε να δεσμευθεί σε συνάντηση στο υπουργείο υγείας την επόμενη Τετάρτη 21/12/2011. Ταυτόχρονα δήλωσε ευθαρσώς και ανενδοίαστα ότι έχει αποφασίσει να περάσει το νομοσχέδιο για την ιατρική εκπαίδευση, έστω και αν καθυστερήσει προσωρινά ώστε να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και από τους έταιρους υλοποιητές της βάρβαρης πολιτικής ΕΕ-ΔΝΤ, ΝΔ και ΛΑΟΣ(γι’ αυτό το λόγο έχει καλέσει και διακομματική επιτροπή με ΝΔ και ΛΑΟΣ την Τρίτη 20/12). Δήλωσε άλλωστε ότι ο «διάλογος» για το θέμα έχει λήξει, παρά την κατηγορηματική αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ιατρικού κόσμου για την οποία δήλωσε άγνοια, υποστηρίζωντας μάλιστα ότι με όποιον έχει συζητήσει ή συνομιλήσει από τους αρμόδιους φορείς, συμφωνεί 100% (που αποτελεί κατάπτυστο ψέμμα διότι οι μόνοι φορείς που έχουν συμφωνήσει είναι οι καθηγητές ιατρικής και η επιτροπή του ΚΕΣΥ, η οποία το συνέταξε).
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ή αυταπάτη ότι ο Υπουργός θα δεκτεί οποιονδήποτε την ερχόμενη Τετάρτη ή δεν θα ανακάλυψει κάποια εκ νέου δικαιολογία για να μην έρθει αντιμέτωπος με την οργή των νέων συναδέλφων που βλέπουν καθημερινά το μέλλον τους και το σύστημα υγείας του τόπου να ρημάζεται, τη στιγμή που η πληττόμενη από την ολομέτωπη αντιλαϊκη επίθεση κοινωνική πλειοψηφία στρέφεται πιο μαζικά από ποτέ στις δημόσιες υπηρεσίες περίθαλψης( με αύξηση της προσέλευσης στο ΕΣΥ κατά 40%). Γι αυτό το λόγο οφείλουμε μέσα από το συλλογικό μας αγώνα και διεκδικήσεις να ορθώσουμε το ανάστημά μας ενάντια στην πολιτική του μνημονίου στη Υγεία, που κλείνει νοσοκομεία, δημιουργεί στρατιές ΑΝΕΡΓΩΝ ιατρών, εξοντώνει στη δουλεία και αφήνει απλήρωτους τους ειδικευόμενους ενώ τους διώκει ποινικά όταν διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Μια επίθεση που απαιτεί διαρκή ετοιμότητα και επαγρύπνιση, αφού θα ενταθεί το επόμενο διάστημα τόσο με το νομοσχέδιο για την ειδικότητα όσο και με το νέο πόρισμα-έκτρωμα του ΚΕΣΥ, το οποίο ουσιαστικά διαλύει κάθε έννοια δημόσιας περίθαλψης και αξιοπρεπούς εργασίας του υγειονομικού προσωπικού σε αυτήν( δυνατότητα πώλησης τμημάτων ή ολόκληρων νοσοκομείων σε ιδιώτες, κατάργηση μονιμότητας, επιβολή ελαστικών σχέσεων εργασίας κ.ά.).
Επομένως δεν μπορούμε ως φοιτητές και μέλλοντες εργαζόμενοι γιατροί παρά να δηλώσουμε με τον πιο μαζικό και ανοικτό τρόπο πως δεν υποκύπτουμε στους ελιγμούς και τον εμπαιγμό του υπ. Υγείας.Σε αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι μας καθώς η θέση της συντριπτικής πλειοψηφίας των γιατρών και των συλλογικών φορέων τους είναι η απόσυρση του κατάπτυστου προσχεδίου νόμου του ΚΕΣΥ, η παραίτηση των μελών του ΚΕΣΥ που συνέταξαν το συγκεκριμένο έκτρωμα και το μαζικό άνοιγμα θέσεων για ειδικότητα, προκειμένου να δοθεί λύση στο πρόβλημα των μεγάλων αναμονών για το οποίο αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η διαχρονική πολιτική του υπουργείου υγείας. Ο αγώνας για να μην περάσει αυτό το νομοσχέδιο είναι αγώνας για να ανατραπεί συνολικά η πολιτική που διαλύει την δημόσια υγεία, είναι αγώνας που υπερασπίζεται στην πράξη το δικαίωμα της πρόσβασης σε αξιοπρεπείς υπηρεσίες περίθαλψης για όλο το λαό! Με πανυγειονομικό μέτωπο με τους ιατρούς και τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ και εμπνεόμενοι από τους μεγάλους εργατικούς αγώνες όπως των απεργών στη χαλυβουργία και αλλού,οφείλουμε να διεκδικήσουμε ένα δημόσιο,δωρέαν σύστημα περίθαλψης για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΥΠ.ΥΓΕΙΑΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 21/12 ΣΤΙΣ 12.00

ΝΕΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΕΣΥ:ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ,ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ;

Η επιτροπή «σοφών» του ΚΕΣΥ(αυτό το «ανεξάρτητο» συμβουλευτικό όργανο του υπ. Υγείας που μεταξύ άλλων αποτελείται από μεγαλοκαθηγητές ιατρικής και μεγαλογιατρούς οι οποίοι τόσα χρόνια λυμαίνονται τη δημόσια υγεία σε βάρος της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας)μετά το τελευταίο πορισμά-προσχέδιο νόμου για την ειδικότητα και τον τρόπο απονομής της ,επιδεικνύει φοβερές ικανότητες στην υλοποίηση των επιταγών του «Μνημονίου στην Υγεία». Ενορμονισμένη πλήρως με τις κατευθύνσεις της μαύρης συγκυβέρνησης,της ΕΕ και του ΔΝΤ, καθώς και των συμφερόντων των τραπεζιτών και των βιομηχάνων που αυτές εξυπηρετούν, δεν δύστασε να παρουσιάσει ένα πόρισμα πραγματικό έκτρωμα που αναινδίαστα προμηνύει τη διάλυση και το ξεπούλημα του ΕΣΥ και την αντιδραστική αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων γιατρών και λοιπού προσωπικού σε αυτό.Δεν πρόκειται παρά για την συμπύκνωση της αντιλαϊκής επίθεσης στον τομέα της περίθαλψης,η οποία πάει χέρι-χέρι με τον νέο προϋπολογισμό λιτότητας,πείνας και αμάθειας και προσπαθεί κατάφωρα να άρει κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν κοινωνικής παροχής για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος της πληττόμενης πλειοψηφίας (η οποία στρέφεται αυτή την περίοδο πιο μαζικά από ποτέ στο ΕΣΥ,αδυνατώντας λόγω των περικοπών και της εξαθλίωσης να πληρώσει ιδιωτικά νοσοκομεία- με αύξηση προσέλευσης 40%).Συγκεκριμένα το πόρισμα προβλέπει:
• Άμεσες και έμμεσες ιδιωτικοποιήσεις στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, που περιλαμβάνουν: Δυνατότητα για πώληση δημοσίων νοσοκομείων σε ιδιώτη και συνέχιση της λειτουργίας του ή αλλαγή χρήσης του, παραχώρηση της διοίκησης του συνόλου των δημόσιων νοσοκομείων σε ιδιώτη, αλλά και εγκατάσταση ιδιωτικής πτέρυγας εντός δημοσίου νοσοκομείου!
• Όσα νοσοκομεία απομείνουν σε «δημόσια χέρια» θα μετατραπούν σε αυτόνομες επιχειρήσεις με αλλαγή του νομικού καθεστώτος, ώστε να γίνουν ανεξάρτητα, κοινωφελούς σκοπού, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδρύματα, όπως το Ντυνάν, όπου και εφαρμόζονται, βέβαια,. χειρότερες εργασιακές συνθήκες (μισθός, ωράριο) από το σημερινό ΕΣΥ και υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα απολύσεων. Παράλληλα, θα παρέχονται μόνο πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας και ψυχική υγεία στους δήμους δηλ. κατάργηση των νοσοκομείων των δήμων. Την πρωτοβάθμια μάλιστα περίθαλψη θα αναλάβουν γενικοί γιατροί με εργασιακές σχέσεις “β' ταχύτητας”. Σαν να μην έφταναν αυτά, καταργούνται οι αποκλειστικές νοσοκόμες και μπαίνουν πληρωμές συμμετοχής της νοσοκομειακής νοσηλείας.
• «Κούρεμα» των θέσεων του ιατρικού προσωπικού. Συγκεκριμένα, συνιστούν τον δραστικό περιορισμό των προσφερόμενων θέσεων για λήψη ειδικότητας (μία «λογική» μείωση όταν αυξήθηκε κατά 40% η προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία). Για το “κρύψιμο” των κενών οι νοσηλευτές μπορούν να συνταγογραφούν σε περιοχές έλλειψης γιατρών (πρόσληψη γιατρών δεν υπάρχει ως λύση;).
• Σύστημα ελέγχου των νοσοκομειακών τμημάτων ή μονάδων όπου θα παρέχεται ιατρική εκπαίδευση για τη λήψη ειδικότητας, ενώ θα γίνεται και ανάκληση της άδειας -αντί την ανάλογη στελέχωση & χρηματοδότηση!- σε όσες δεν τηρούν τις προϋποθέσεις.
• Όλοι οι γιατροί θα επαναξιολογηθούν βάσει κριτηρίων παραγωγής, αποτελεσματικότητας, αποδοτικότητας και εκπαίδευσης. Θα συνδεθεί η αξιολόγηση αυτή με τους στόχους μέσω ενός «συμβολαίου δραστηριοτήτων» ανά κλινική και γιατρό και θα υπάρχει «επιβράβευση ή τιμωρία βάσει αποτελεσμάτων πέρα από τις τακτικές αποδοχές του καθενός». Γεγονός που στην πράξη δεν σημαίνει “μπόνους”, αλλά ότι θα επιβάλλονται πρόστιμα σε όσους δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της εντατικοποιημένης και εξαντλητικής εργασίας, ενώ παράλληλα θα “ελέγχονται” -από ποιόν και με τι κριτήρια, αν όχι την περικοπή και μόνο του κόστους;- οι γιατροί αλλά και όλες οι κλινικές για τη χρήση των πόρων που θα κάνουν από το νοσοκομείο.
• «Είναι ανάγκη να αναθεωρηθεί ο θεσμός του γιατρού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, ιδιαίτερα στα νοσοκομεία της επαρχίας, αλλά όχι μόνο. Η θέσπιση του γιατρού-συμβούλου με μερική απασχόληση στους τρεις τομείς: παθολογικό, χειρουργικό, εργαστηριακό για εφημερίες και στα εξωτερικά ιατρεία». Στόχος είναι κακοπληρωμένοι και ελαστικά εργαζόμενοι γιατροί να “καμουφλάρουν” ελλείψεις που παρατηρούνται
σήμερα σε πολλές ειδικότητες και υποειδικότητες με μικρότερο κόστος για το νοσοκομείο.
Είναι πόρισμα έκτρωμα, που σε συνδυασμό με το νομοσχέδιο για την ειδικότητα μαυρίζει την εργασιακή μας προοπτική, οδηγεί στην ΑΝΕΡΓΙΑ χιλιάδες νέους ιατρούς και δεν πρέπει να περάσει! ο αγώνας για να μην περάσει αυτό το νομοσχέδιο και να μην νομοθετηθεί το πόρισμα είναι αγώνας για να ανατραπεί συνολικά η πολιτική που διαλύει την δημόσια υγεία, είναι αγώνας που υπερασπίζεται στην πράξη το δικαίωμα της πρόσβασης σε αξιοπρεπείς υπηρεσίες περίθαλψης για όλο το λαό!Οι φοιτητές δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό τον αγώνα αλλά με πανυγειονομικό μέτωπο με τους ιατρούς και τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ και εμπνεόμενοι από τους μεγάλους εργατικούς αγώνες όπως των απεργών στη χαλυβουργία και αλλού,οφείλουμε να διεκδικήσουμε ένα δημόσιο,δωρέαν σύστημα περίθαλψης για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΥΠ.ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16/12 ΣΤΙΣ 12.00

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ-ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 15/12 ΣΤΙΣ 18.00

«..Όταν για να βρεις δεν υπάρχει καμιά δουλειά/ Πρέπει να αντισταθείς!/ Πρέπει ολάκερο το κράτος/ Τα πάνω κάτω ανάποδα να φέρεις/ Μέχρι να γίνεις ο ίδιος του εαυτού σου εργοδότης./ και τότε πάντα διαθέσιμη δουλειά για σένα θα ‘χει./ Όταν για την αδυναμία σας σας περιγελούν/ Δεν επιτρέπεται καιρό να χάνετε άλλο!/ Πρέπει έτσι να φροντίσετε/ Που όλοι, όσοι αδύνατοι είναι, να βαδίσουνε μαζί./ Τότε μεγάλη δύναμη πια θα ‘στε/ Να σας περιγελάει τότε δε θα τολμά κανείς».
Το κάλεσμα αυτό του Μπρέχτ επιδιώκει να υλοποιήσει μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία που λαμβάνει χώρα τις μέρες αυτές.