ΓΙΑ ΤΗΝ (ΣΥΝ)ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

(...και την ανατρεπτική μας απάντηση!)

Από τις τελευταίες είκοσι ημέρες και μετά η πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία βιώνει ραγδαίες αλλαγές σε σχέση με το ποιος καθορίζει τις τύχες της. Ανήμπορη να ενσωματώσει το χείμαρρο της λαϊκής οργής, όπως αυτός εκφράστηκε τις δύο ημέρες της μεγαλειώδους απεργίας στις 19-20 Οκτώβρη, μαζί με την αγανάκτηση που ξέσπασε στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και τους εκπροσώπους της, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τράπηκε σε άτακτη φυγή. Η διάδοχη (συν)κυβέρνηση, χωρίς καμία όχι μόνο λαϊκή, αλλά έστω αστικοδημοκρατική νομιμοποίηση, με πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ, έχει μία και μόνο δέσμευση: να υλοποιήσει τους όρους της περιβόητης συμφωνίας της 26ης Οκτώβρη, που περιλαμβάνουν ανάμεσα στα άλλα: πλήρη έλεγχο των πιστωτών μέσω της τρόικας του ΔΝΤ στον προϋπολογισμό, με τον όρο το έλλειμμα να πληρώνεται από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή όποτε αποτυγχάνει ο προϋπολογισμός (πράγμα που γίνεται πάντα) να περικόπτονται οριζόντια οι κοινωνικές δαπάνες, καθώς και υπαγωγή των ελληνικών ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο, πράγμα που στερεί από το κράτος το δικαίωμα σε μονομερή στάση πληρωμών προς τους πιστωτές σε περίπτωση κήρυξης του χρέους ως «επαχθούς». Αυτοί οι ληστρικοί δανειακοί όροι συμπληρώνονται από νέα επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, τους μισθούς και τις συντάξεις, ενώ επιταχύνουν τις διαδικασίες διάλυσης των ΔΕΚΟ (εφεδρείες κλπ), αλλά και τις περικοπές δαπανών σε εκπαίδευση και περίθαλψη. Προκειμένου να φέρει σε πέρας αυτό το έργο, η κυβέρνηση αυτή στελεχώθηκε κατάλληλα: το προηγούμενο οικονομικό επιτελείο επιβραβεύθηκε για την πιστή συμπόρευση με τις επιταγές της τρόικας και έμεινε στη θέση του. Δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα στα κομβικά υπουργεία Υγείας και Παιδείας, οι πολιτικοί προϊστάμενοι των οποίων επίσης έδωσαν με την πρώτη ευκαιρία τα διαπιστευτήριά τους στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, προωθώντας σειρά αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων .Η ΝΔ έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, προφασιζόμενη ότι δε συγκυβερνά, προκειμένου να αποκτήσει μετά τις επόμενες εκλογές (όποτε γίνουν) το προβάδισμα για το σχηματισμό κυβέρνησης, ενώ στην πραγματικότητα δεσμεύτηκε να τηρήσει όλες τις δανειακές συμβάσεις και στελέχωσε με σημαίνοντα στελέχη την κυβερνητική μηχανή. Το αντι-μνημονιακό προφίλ που έχτιζε ο Α. Σαμαράς γκρεμίστηκε εν μία νυκτί, προκειμένου να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων τραπεζιτών. Τέλος, το ΛΑΟΣ επιβραβεύτηκε για τη στήριξή του στην επίθεση ενάντια στον κόσμο της εργασίας με την υπουργοποίηση 4 βουλευτών του. Είναι δυστυχώς η πρώτη φορά μετά τη χούντα που ακροδεξιοί υμνητές του Παπαδόπουλου και του Μεταξά είναι στην κυβέρνηση, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι προκάτοχοί τους φάνηκε να είναι πολύ διαφορετικοί. Οι σημερινοί και αυριανοί εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους εγκάθετους των διεθνών τοκογλύφων και τους πάσης φύσεως υποστηρικτές τους. Οι άνθρωποι που στρογγυλοκάθισαν πάνω στις πλάτες του κόσμου της εργασίας έχουν κάνει σαφείς τις προθέσεις τους να εξυπηρετήσουν τα αφεντικά τους με κάθε τρόπο, μη δίνοντας καν σημασία σε θεσμούς όπως το Σύνταγμα, που έχουν άλλωστε φτιαχτεί για να τους εξυπηρετούν. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν έχει την πολυτέλεια να δώσει χρόνο στην κυβέρνηση αυτή, θα πρέπει άμεσα να σπάσει την επίπλαστη δημοτικότητα του νέου πρωθυπουργού που προβάλουν χυδαία οι στημένες δημοσκοπήσεις και να κάνει ξεκάθαρη την πρόθεσή του να πάρει τις τύχες του στα χέρια του.
Για να έρθει όμως ένας άλλος δρόμος σε σχέση με τη λειτουργία της οικονομίας, θα πρέπει το εργατικό κίνημα να συγκρουστεί και να επιβληθεί με όρους κινήματος ενάντια στην ΕΕ και τις πολιτικές που αυτή υπαγορεύει. Δε μπορούν πια να υπάρχουν αυταπάτες για την πραγματική φύση της ΕΕ, που δεν είναι άλλη από μια ένωση προστασίας των συμφερόντων των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών και των βιομηχανιών των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά, που έχουν πολλαπλασιάσει εντός αυτής τα κέρδη τους, στις πλάτες των εργαζομένων. Την ώρα που τα ισοζύγια εισαγωγών-εξαγωγών δείχνουν τεράστια κέρδη για τις βιομηχανίες αυτές, οι εργατικές τάξεις των ευρωπαϊκών χωρών επωμίζονται τα βάρη της επίλυσης της κρίσης του καπιταλισμού με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Οι διάφοροι «μηχανισμοί διάσωσης» το μόνο που επιτυγχάνουν είναι τη σωτηρία των τραπεζών, εις βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται να σηκώσουν το πραγματικό βάρος της διάσωσης όλων αυτών των παρασιτικών μηχανισμών. Είναι καιρός το εργατικό κίνημα να αναλάβει τη λειτουργία των εργοστασίων που κλείνουν, των μεγάλων επιχειρήσεων κλπ και να βάλει μπρος τις μηχανές της οικονομίας στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των δικών του αναγκών. Ο έλεγχος των εργαζομένων πάνω στην παραγωγή είναι η μόνη λύση απέναντι στην αντιλαϊκή λαίλαπα που φέρνουν οι δανειστές και έρχεται σε πλήρη ρήξη με την ύπαρξη του ελληνικού κράτους μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Η ανασυγκρότηση της παραγωγής σε μια άλλη κατεύθυνση από την τωρινή δε μπορεί παρά να γίνει από τη σκοπιά της εργαζόμενης πλειοψηφίας και προφανώς δε μπορεί να συνυπάρξει με οποιονδήποτε τρόπο με τις πολιτικές της ΕΕ, που υπαγορεύουν ελεγχόμενη αγροτική, βιομηχανική κλπ πολιτική. Δε μπορεί να συνυπάρξει βέβαια ούτε και με μια άλλου τύπου αστικού τύπου διαχείριση της κατάστασης από τη μερίδα του ελληνικού κεφαλαίου που βλέπει την έξοδο από την ΕΕ ως λύση απέναντι στον αυξανόμενο διεθνή ανταγωνισμό. Η αντικαπιταλιστική έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ θα ολοκληρωθεί με την υποστήριξη (και αντίστοιχες κινήσεις) των εργαζομένων των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ, σε μια κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής με το υπάρχον σύστημα. Για μας είναι ξεκάθαρο ότι τη λύση δε θα τη φέρει καμιά «εθνική κυβέρνηση», κανένας «μηχανισμός διάσωσης» αλλά η λύση είναι η ανάληψη της διεύθυνσης της παραγωγής από αυτούς που πραγματικά παράγουν τον πλούτο και αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές ανάγκες. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από το εργατικό κίνημα, τους σημερινούς και τους αυριανούς εργαζόμενους.
Καλούμε την πληττόμενη πλειοψηφία των φοιτητών να στηρίξει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων που απευθύνονται στην πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία το επόμενο διάστημα με όλες της τις δυνάμεις, καθώς μόνο αυτές μπορούν να αποκρούσουν την κοινή επίθεση που δεχόμαστε. Να πιάσουμε το νήμα των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων των τελευταίων δύο χρόνων, να πάρουμε παράδειγμα από την ηρωική απεργία των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία, να στηρίξουμε τις λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στα χαράτσια και τον προϋπολογισμό της κοινωνικής βαρβαρότητας και να απαιτήσουμε γενική απεργία διαρκείας με αιτήματα:

-Κάτω η(συν) κυβέρνηση και κάθε επίδοξος διαχειριστής της ίδιας πολιτικής,
-Έξοδος από την ΕΕ, την ΟΝΕ, το μηχανισμό του ΔΝΤ
-Παύση πληρωμών στους πιστωτές, διαγραφή του χρέους
-Εθνικοποίηση τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό-κοινωνικό έλεγχο,απαγόρευση των απολύσεων
-Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, δωρεάν δημόσια παιδεία, υγεία, κοινωνικές υπηρεσίες,υπό τον έλεγχο και για τις αναγκες εργαζομένων-κοινωνίας.



ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ , ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ